బాధ

నన్ను నేను ఓదార్చుకోవాలి
అప్పుడప్పుడూ నిన్ను కూడా...

ఆకులు రాలి పోతున్నందుకు
రెక్కల ఈకలు ఊడిపోతున్నందుకు
అలల అంచుల మీదుగా
వెలుతురు దీపం ఒరిగిపోతున్నందుకు.... బాధ

ఒలకబోసుకున్న తప్పులు
ఎదురు తిరిగినందుకు
పోగేసుకున్న నిజాలు
పొత్తు పెట్టుకోనందుకు
ఆదమరిచి పడుకుంటే
ఆకలి చప్పుళ్ళు నిద్ర లేపినందుకు
కరిగిపోయిన కల వెక్కిరించినందుకూ.....బాధ

చిన్నప్పడు పుస్తకంలో దాచుకున్న నెమలీకతో మాట్లాడిన మనసు ఎదురొచ్చినందుకు..... బాధ

వయసు వలువల్లోంచి
పసితనపు నవ్వుల పువ్వుల్లోకి
మరుపెరుగని మనసు లోతుల్లోకి
తెలియకుండానే జారి పడుతున్నందుకు.....బాధ

విరహాలు మౌనంగా విలపించినందుకు బాధ
ప్రణయాలు ప్రాణంలా కలవరించినందుకు బాధ

పారువెల్ల

ప్రణయం

వెన్నెల మాసిపోకుండా
మల్లెలు వాడిపోకుండా
వయసు ముడేసుకున్న మొహం ఆరిపోకుండా

అడుగులు వీడిపోకుండా
ఆశలు వీగిపోకుండా
నులివెచ్చని దాహంలా
చిలిపి కోరిక ఒకటి చల్లారి పోకుండా

అంతా వింతగా
మళ్ళీ కొత్తగా
ప్రణయం ఎందుకు పిలిచిందో
ముసి ముసి నవ్వులతో
తారలెందుకు మెరిసాయో బిడియంగా

 
మట్టిలో ఇంకిన వాన చుక్కలా
గాలితో కలిసి వీచిన  గంధంలా
పూవులో ఒదిగివున్న తేనె బొట్టులా
మధువులో దాగున్న తెలియని మైకంలా
ఒకరిలో ఇంకొకరం ఒంపుకున్నాక

చెరో సగం మనమయినా
ఒక్కటిగా పారుతున్న ప్రణయం కాదంటావా